De herfst in jezelf: terugkeren naar ons natuurlijke ritme

De laatste jaren ben ik een groot liefhebber geworden van de herfst, die hier langzaam maar zeker opnieuw haar intrede doet.

Als ik rondom mij kijk, merk ik dat ik daar niet iedereen in meekrijg. We genieten van de zomermaanden, van de lange avonden en de zon op onze huid. Al was er hier en daar misschien wat onenigheid over de temperaturen. Zodra de dagen korter worden, de regen terugkomt en de eerste bladeren beginnen te vallen, lijken veel mensen alweer te verlangen naar het voorjaar.

Ik ben net steeds meer gaan houden van wat de herfst met zich meebrengt. Niet alleen buiten in de natuur, maar ook in mezelf. Het heeft me bewuster gemaakt van hoe cyclisch eigenlijk alles rondom ons beweegt en hoe ver wij als mens soms van dat natuurlijke ritme verwijderd zijn geraakt.

Alles is en heeft een ritme.

De seizoenen volgen elkaar op, elk met hun eigen functie en tempo.

De maan doorloopt telkens opnieuw haar cyclus.

De zee beweegt op eb en vloed, onder invloed van de maan.

& Ook onze vrouwelijke cyclus is daar een mooi voorbeeld van. Als je je natuurlijke cyclus de ruimte geeft om te ontvouwen, zal je vaak merken dat deze synchroon loopt met de maan.

En daar bovenop vind ik het heel bijzonder om te zien hoeveel gelijkenissen er zijn in die beweging van opbouwen, naar een hoogtepunt gaan en vervolgens weer loslaten en naar binnen keren.

De natuur probeert ook niet het hele jaar door te bloeien.Wij verwachten dat ergens wel van onszelf.

We leven het hele jaar door volgens ongeveer hetzelfde ritme. We werken dezelfde uren, verwachten dezelfde productiviteit, plannen onze agenda's vol en vinden het soms zelfs moeilijk om rust te nemen zonder daar een reden voor te hebben.

Terwijl ons lichaam wel degelijk verschillende periodes kent.

Soms hebben we veel energie en zin om dingen te ondernemen, mensen te zien en nieuwe dingen te beginnen. Op andere momenten merken we dat we sneller moe zijn, meer behoefte hebben aan rust of dat er emotioneel meer naar boven komt. Toch proberen we vaak door te gaan alsof er niets veranderd is.

En daar vind ik de herfst zo interessant in.

Wat de herfst ons laat zien

De herfst staat voor oogsten. We mogen kijken naar wat we de afgelopen maanden hebben geplant en wat daaruit is gegroeid.

Wat is er veranderd? Waar ben je gegroeid? Wat heb je geleerd? Welke keuzes hebben iets in beweging gebracht?

Maar na het oogsten gebeurt er nog iets. De natuur begint los te laten.

De bomen verliezen hun bladeren. Planten trekken hun energie terug. De dagen worden korter en alles bereidt zich langzaam voor op een periode van rust.

Wij vinden loslaten vaak een stuk moeilijker.

We blijven vasthouden aan gewoontes, verwachtingen, relaties, overtuigingen of manieren van leven omdat ze ooit bij ons pasten. Soms merken we zelfs in ons lichaam dat iets niet meer klopt, maar blijven we toch doorgaan.

Daarom vind ik de herfst een mooi moment om daar eens bewust bij stil te staan.

Wat heeft jou de afgelopen maanden iets gebracht? Wat wil je behouden? En wat merk je dat je ondertussen vooral energie kost?

Ook je lichaam beweegt in seizoenen

Dat natuurlijke ritme komt heel vaak terug in mijn werk als lichaamsgericht - holistisch therapeut. En sjamanistisch healer in opleiding.

We zijn het contact met ons lichaam soms zo gewoon verloren dat we pas luisteren wanneer het echt niet meer anders kan. We gaan door met vermoeidheid, negeren spanning, schuiven emoties aan de kant en merken onze grenzen vaak pas op wanneer we er al overheen zijn gegaan.

In mijn sessies probeer ik daarom niet te vertrekken vanuit wat iemand volgens een bepaald stappenplan nodig zou moeten hebben.

Ik kijk naar de persoon die op dat moment voor mij zit.

Hoe gaat het echt met je?

Wat merk je in je lichaam?

Waar zit spanning?

Waar voel je weerstand?

Waar ben je misschien al een hele tijd over je eigen grens aan het gaan?

En ook: kan jij de ritmes volgen, en waar zit jij op dit moment in jouw eigen cyclus?

Want misschien zit je in een periode waarin er heel veel mag ontstaan en groeien. Misschien ben je net op een punt gekomen waarop je mag genieten van wat je hebt opgebouwd. Maar het kan evengoed zijn dat je lichaam al een tijdje aangeeft dat het tijd is om dingen los te laten of dat je meer rust nodig hebt.

Dat is voor mij ook een belangrijk onderdeel van holistisch en lichaamsgericht werken. Niet verwachten dat we altijd hetzelfde kunnen geven, maar opnieuw leren voelen wat er op dit moment nodig is.

Een uitnodiging voor deze herfst

Misschien kan je de komende weken eens bewust kijken naar wat er buiten rondom je gebeurt en jezelf daarin meenemen.

Wat heb jij dit jaar geplant en wat mag je daarvan nu oogsten? Waar ben je trots op? Wat wil je meenemen? Wat voelt ondertussen zwaar of niet meer passend? En waar vraagt je lichaam misschien al langer om vertraging?

We hoeven niet altijd vooruit.

De herfst laat ieder jaar opnieuw zien dat loslaten, vertragen en naar binnen keren even natuurlijk zijn als groeien en bloeien.

Misschien zijn wij dat alleen een beetje vergeten.