Je lichaam zegt niet letterlijk wat er aan de hand is.
Het laat het merken.

In de vorm van spanning die telkens terugkomt.

Een ademhaling die hoog blijft zitten.

Een buik die reageert wanneer je stress hebt.

Schouders die nooit helemaal ontspannen. Vermoeidheid, onrust of het gevoel voortdurend ‘aan’ te staan.

Maar het hoeft niet altijd zo duidelijk te zijn.

Soms merk je het doordat je moeilijk kunt voelen wat je nodig hebt. Omdat je pas merkt dat iets te veel was wanneer je er al overheen bent gegaan.

Omdat je hoofd blijft doorgaan terwijl je lichaam eigenlijk al lang om rust vraagt.

Of omdat je in bepaalde situaties telkens opnieuw dichtklapt, bevriest, boos wordt of jezelf verliest.

​

Luisteren naar je lichaam betekent voor mij niet dat we elk pijntje een betekenis moeten geven.
Wel dat we nieuwsgierig worden naar wat er gebeurt.

Waar span je aan? Waar trek je terug? Wat gebeurt er met je ademhaling? Waar voel je ruimte, en waar net niet?

Want hoe beter je de signalen van je lichaam leert herkennen, hoe minder hard het hoeft te roepen.